Jan Voorrips met Pensioen

Toen de computer nog in de hoek stond

Jan kiest eind jaren ’70 voor Civiele Techniek aan de TU Delft, gedreven door zijn interesse in de gebouwde omgeving. “Ik wilde dingen maken voor mensen,” zegt hij. “Al heb ik ook aan genoeg dingen gewerkt die uiteindelijk nooit zijn gebruikt.”

Aan Delft bewaart hij goede herinneringen. Hij studeert er niet alleen, maar woont er later ook een tijdje met zijn gezin. Zijn loopbaan begint bij een technisch adviesbureau, waar hij stalen constructies doorrekent.

“Toen had je nog een hele zaal vol met mensen achter grote tekentafels staan. Alles werd fysiek getekend, de computer deed pas net zijn intrede. Die stond in een heel klein hoekje.”

Jan kijkt daar met waardering op terug. “Ik vind het mooi dat ik die tijd nog heb meegemaakt. Op ons kantoor in Zwolle hangen ook foto’s van tekenaars in stofjas achter hun tekentafel. Het pand is uit 1959 – net zo oud als ik!”.

Wat je niet leert op de universiteit

Na zijn studie werkt Jan bij meerdere technische adviesbureaus. Zo kijkt hij bij verschillende organisaties in de keuken. Toch springt één naam eruit: Ballast Nedam. “Bij een bouwbedrijf blijf je niet hangen in adviezen en berekeningen. Er staat ook een team klaar dat het daadwerkelijk gaat bouwen. Die uitvoering, dat leer je niet op de universiteit.”

Zonder te weten dat hij er bijna dertig jaar zou blijven, start hij als constructeur bij Ballast Nedam Engineering. Zijn technische basis blijkt waardevol, maar al snel leert hij dat kennis alleen niet voldoende is. “Het helpt als je snapt hoe een gebouw in elkaar zit. Maar je ontdekt ook dat disciplines elkaar nodig hebben. Een architect kan niets zonder gebruiker, een constructeur niet zonder architect.”

Zijn belangrijkste les uit die beginjaren? Hij hoeft niet lang na te denken. “Uiteindelijk moet je praten met de mensen die het gaan maken. Je kunt niet alles via een tekening of rapport overbrengen. Menselijk contact is cruciaal. Dan krijg je feedback waar je echt iets mee kunt. En dat maakt je ontwerp ook beter.”

Van constructeur naar ontwikkelaar

Rond de eeuwwisseling maakt Jan de overstap naar planontwikkelaar. Hij werkt onder meer aan verschillende stadions in Nederland. “Dat verbreedde mijn blik. Een stadion heeft meerdere functies en er ligt altijd een gebied omheen waar je iets mee kunt.” Daarmee verschuift zijn focus langzaam van gebouw naar omgeving.

Het duurt niet lang voordat Jan de definitieve stap maakt naar het ontwikkelbedrijf Ballast Nedam Development. “In de bouw kijk je sterk naar maakbaarheid en kosten. In ontwikkeling draait het ook om het toevoegen van waarde. Je moet oog hebben voor de belangen van gebruikers en voor de leefomgeving.” Die andere manier van denken trekt hem aan.

In de jaren daarna groeit zijn verantwoordelijkheid stap voor stap. Hij leidt projecten, stuurt teams aan en krijgt steeds meer zicht op het grotere geheel. Uiteindelijk wordt hij MT-lid vastgoedontwikkeling, verantwoordelijk voor een omvangrijke portefeuille en de mensen die daaraan werken. “Dat vraagt iets anders van je. Niet alleen inhoud, maar ook organisatie en leiderschap. Ik heb daar erg van genoten. Vooral als je met elkaar een team vormt en de verschillende ideeën elkaar kunnen versterken.”

Overstap naar VanWonen

In 2019 komt Jan opnieuw in contact met Alfred Bolks, die twee jaar eerder VanWonen heeft opgericht. Ze kennen elkaar al van eerdere samenwerkingen, zoals het stadion Euroborg. Alfred zoekt iemand met brede ervaring die structuur kan aanbrengen en helpt om investeringsbesluiten zorgvuldig te nemen. Het bedrijf is jong en bestaat uit mensen met uiteenlopende achtergronden.

“Er was behoefte aan meer eenheid in de manier van werken,” zegt Jan. “En aan iemand die als vraagbaak kon dienen voor collega’s die nog niet zoveel projecten hadden gedaan. Ik had al een hoop meegemaakt. Die ervaring omzetten in kennis waar anderen van konden profiteren, dat sprak me heel erg aan.”

Na bijna dertig jaar bij Ballast Nedam lijkt de overstap groot, maar zo ervaart hij het zelf niet. “Ik zat nooit mijn hele loopbaan in dezelfde rol of omgeving. Ik heb vaker gewisseld, alleen dan binnen hetzelfde concern.”

Ook de timing klopt. Als bestuurslid van het pensioenfonds begeleidt hij de samensmelting met een ander fonds. Een complex traject waarbij onder meer risicomanagement centraal staat. “De pensioenopleiding die ik daarvoor volgde bracht me ook in aanraking met risicomanagement als discipline. Dat fonds was net overgedragen en dat viel samen met de vraag van Alfred. Alles kwam mooi bij elkaar.”

Niet meer verbonden aan een bouwbedrijf

VanWonen onderscheidt zich in de markt doordat het geen onderdeel is van een bouwconcern. Dat merkt Jan direct. “Veel ontwikkelaars zijn gekoppeld aan een bouwbedrijf. Hier niet. Daardoor ligt de focus sterker op de klant, de uiteindelijke bewoner.”

Hij vindt het een interessante wending in zijn loopbaan. “Aan het begin van mijn carrière koos ik bewust voor een bouwbedrijf, om dicht op de uitvoering te zitten. Nu zag ik juist de meerwaarde van onafhankelijk ontwikkelen.”

Zelf zegt hij bescheiden dat hij ‘geen radicale veranderingen heeft doorgevoerd’, maar wel veel bezig is geweest met het aanscherpen van investeringskeuzes. “Als ontwikkelaar werk je met grote bedragen, vaak ook van derden. Je moet weten welk risico je neemt en hoeveel je kunt dragen. Risico’s zijn onvermijdelijk, maar ze moeten wel bewust zijn.” Dat past ook wel bij VanWonen, vindt Jan: “Veel ambitie, maar wel met twee voeten op de grond.”

Geduld en deskundigheid

Waar hij het meest trots op is? “Als iets wordt opgeleverd zoals bedoeld, na jaren samenwerken, dan geeft dat voldoening. En dat de mensen die het gaan gebruiken geen idee hebben wat eraan vooraf is gegaan,” zegt hij met een glimlach. Hij noemt onder meer het winkelcentrum in Amstelveen, de stadions die hij nog regelmatig op het nieuws voorbij ziet komen en de gebiedsontwikkeling Hart van de Waalsprong in Nijmegen.

Zijn advies aan andere mensen in de sector is helder: “Je moet een lange adem hebben. Wie in Nederland wil bouwen zonder geduld, moet iets anders gaan doen. Het duurt langer dan je denkt. Er gebeurt altijd iets onverwachts. Maar voor bijna elk probleem is uiteindelijk een oplossing, mits je de juiste deskundigheid inschakelt.”

Dat kan soms uit onverwachte hoek komen. Niet alleen van adviseurs of specialisten aan de voorkant van het proces, maar juist ook van mensen in de uitvoering. Op de bouwplaats zit een andere vorm van kennis: praktisch, oplossingsgericht en gevoed door ervaring. Juist die combinatie van perspectieven maakt dat vastgelopen situaties weer in beweging komen.

Hij herinnert zich een project waarbij een klein bloemenstalletje op de plek stond waar een winkelcentrum en parkeergarage gebouwd zouden worden. Verplaatsen wilden de eigenaren niet, ondanks meerdere pogingen van gemeente en ontwikkelaar. “Dat was hun goed recht natuurlijk. De uitvoerders bedachten uiteindelijk een hele praktische oplossing in overleg met de eigenaren. Ze legden verderop een tijdelijke plek aan met gloednieuw asfalt, tilden het hele stalletje op met een machine en plaatsten het daar. Iedereen was blij.”

Niet meer vijf dagen per week

Tot op zijn laatste werkdag verschijnt Jan stipt om half negen op kantoor. Hij is nog volop bezig met overdrachten. “Je wilt zoveel mogelijk netjes achterlaten. En toch betrap je jezelf erop dat je sommige dingen nog even wilt afronden. Dat lukt natuurlijk niet allemaal.”

Na eenenveertig jaar fulltime werken breekt een nieuwe fase aan. Zijn vrouw stopte een jaar eerder al met werken en samen kijken ze uit naar meer tijd. Voor stedentrips, voor hun kleinkinderen en voor alles wat eerder in avonden en weekenden moest worden ingepland. “Dat kan nu rustiger en meer ontspannen. Daar heb ik zin in.”

Bijna terloops vertelt hij dat hij al een tijd Italiaans en Spaans studeert. Zich blijven ontwikkelen typeert hem al zijn hele loopbaan, en ook nu blijft die nieuwsgierigheid. Helemaal afscheid nemen van zijn vakgebied doet hij waarschijnlijk niet. “Misschien pak ik nog weleens iets op,” zegt hij. Om er meteen lachend aan toe te voegen: “Maar niet meer vijf dagen per week!”

Op 5 maart 2026 zwaaien we Jan uit. Na een carrière van 41 jaar laat hij een stevige basis achter. Tijd voor een nieuw hoofdstuk. Dank voor alles Jan, en geniet van je pensioen!